Blog Johan Remmers

Johan Remmers

Hier houden we je op de hoogte van alle gebeurtenissen en veranderingen rondom locatie Vincentius in de vorm van blogberichten van Johan Remmers, sectormanager op deze locatie.

Soundfulness.

Rust, dat gun ik iedereen die de afgelopen periode heel nauw en heel intensief bij de volgende serie verhuizingen betrokken is geweest. Opeenvolgend, naadloos op elkaar aansluitend, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. Hier en daar gespannen gezichten, getelefoneer, rennen, sjouwen om alles op het juiste moment van de juiste cliënt op de juiste plaats te krijgen. Maar na veertien dagen zien we de rust terug keren, tevreden gezichten bij een ieder, de oh..s en ah..s blijven niet uit. Mooi denk ik dan, weer tientallen tevreden smoeltjes. Tijd nu voor wat rust zou je denken, maar achter de schermen zijn we alweer druk bezig met de volgende fase. Er moet nl. voor ruim 30 cliënten nog nieuwe woonruimte op het terrein gebouwd gaan worden en voor een veelvoud ervan nieuwe huisvesting voor dagactiviteiten.

En weet je wat dan zo ontzettend aangenaam is….dat er soms verassingen op je pad komen waar je helemaal zen van wordt en wij van cliënten handvatten krijgen aangereikt om de rust op te zoeken die ook voor ons belangrijk is om geconcentreerd en helder het werk te kunnen blijven doen.

Op een middag nodigden cliënten ons uit om deel te nemen aan een Soundfulness sessie waarvoor ze in training waren. Wij kregen als managers de primeur om te ervaren wat zij met hun trainers hebben geleerd. Na afronding van hun opleiding willen ze de muziek en spraakbeleving gaan aanbieden aan andere cliënten. In afwachting wat we zouden gaan meemaken togen we achter de cliënten aan naar hun trainingslokaal waar we bij binnenkomst werden uitgenodigd te gaan liggen op matjes die in de ruimte waren neergelegd. Ogen dicht en alles maar even laten gaan. De muziek die cliënten zelf maakten op diverse instrumenten, ondersteunt door stemgeluid van een andere cliënt die ons meenam in een beleving van serene rust en ontspanning, was fantastisch om te ervaren. Het enige wat van ons verwacht werd, was overlevering, meegaan met de flow, alles even loslaten. Na een minuut of twintig werd het stil in de ruimte. Nadat wij onze ogen weer lieten wennen aan het daglicht, stonden de cliënten en hun begeleiders vol spanning te wachten op onze reactie. Die was zonder twijfel of aarzeling: chapeau. Heerlijk om te zien en te ervaren dat cliënten in deze harmony en samenhang met elkaar de managers de stilte en ontspanning konden laten ervaren die ook voor ons soms zo welkom is. Om de volgende stap te kunnen zetten en het cliënten aan te bieden gaan wij ons hard maken. Immers, na alle drukte met of zonder verhuizingsperikelen, een te volle dag of gewoon omdat het lekker is te kunnen ontsnappen uit de dagelijkse beslommeringen, is het prachtig als ook cliënten deze ervaring kunnen gaan beleven. En wij: wij gaan naar de volgende agenda afspraak en bouwfase want we zijn nog niet klaar.   

Soundfullness

April 2017

Er hangt wat in de lucht....

Winterfoto Vincentius (1)

Binnen doet de kachel zijn best om de kou buiten de deur te houden. Buiten ziet het wit en vallen de vlokken sneeuw over de zojuist afgetrilde bestrating. Het is opvallend rustig op de bouw. Het is merkbaar dat de grootste klus weer geklaard is en er daarom minder mannen en vrouwen nodig zijn om te bouwen en te sjouwen. In de vergaderkamers ligt dat wat anders. Daar zijn de ramen beslagen en wordt er druk gekakeld. Bij teamleiders die betrokken zijn bij deze bouwfase domineert de overvolle agenda. De laatste puntjes op de i voor wat betreft de juiste groepsindeling cliënten, verdeling van de nieuwe teams over de diverse eenheden, maken van de eerste roosters, met ouders en cliënten, kiezen van de inrichting, meubels, kleuren….phoe phoe…..een noodzakelijke maar ook gezellige drukte.  Iedereen in opperste staat van betrokkenheid. Naast deze processen binnen de teams is er in deze fase ook veel contact met de diverse afdeling van F&I voor de nieuwe kostenplaatsen, verdeling van budgetten, openen nieuwe rekeningnummers en pasjes, team domotica voor telefonie en nachtzorgsystemen om er maar enkele te noemen.

Ik zie met regelmaat de pareltjes over de hoofden van teamleiders lopen. Het is veel wat er in relatief korte tijd allemaal moet. Even pauzeren kan niet, want dat betekent dat ergens het proces stopt en daarmee de verhuisdatum voor de cliënt verschuift.  Die wetenschap motiveert, dat stimuleert, want daar doen we het voor.  Een blije en verwachtingsvolle individuele cliënt die staat te popelen om te verhuizen. Bijna dagelijks wordt ik opgewacht in de kantine door een cliënt die vraagt om helderheid en structuur. Telkens dezelfde vragen en telkens dezelfde antwoorden waarvan je hoort dat ze deze nog enkele malen in zichzelf herhaalt als ze zich omdraait, maar altijd met een zelfde doel:  bevestiging dat de woning die zij ziet groeien voor haar en haar collega cliënten gaat worden.

Er hangt wat in de lucht. Tussen de sneeuwvlokken door zie je de contouren steeds duidelijker worden van weer een prachtige nieuwe woonstek.

Januari 2017

De pannen erop….

Een woordspeling die vandaag een dubbele betekenis heeft. Na vandaag neem ik enkele weken pauze: vakantie staat voor de deur. Met andere woorden; ik gooi de pannen er op. Vanuit de letterlijke betekenis zag ik vandaag dat de pannen er ook bij de nieuwbouw op gaan. In die zin een dubbele betekenis. Waar de eerste betekenis nu feitelijk vandaan komt heb ik niet kunnen ontdekken. Ik heb op internet eens wat rond gesurft maar heb het niet kunnen vinden. Misschien is het een Brabantse uitdrukking waar de rest van de wereld niet veel van begrijpt. In beide gevallen worden mensen blij en dat is prettig om vast te stellen.

Ik kom regelmatig cliënten tegen op het terrein die er even tussenuit zijn geweest voor een vakantietripje en bij terugkomst aangenaam verrast zijn als ze zien hoe snel het gaat met de nieuwbouw. De regelmatige regenbuitjes hebben de bouwvakkers er niet van weerhouden om sneller te bouwen dan cliënten soms kunnen verwerken. Alle vier de nieuwe woningen staan al tot de tweede verdieping overeind. Bij twee ervan is men zelfs al met de buitenmuren op steigerhoogte en gaan vandaag de pannen het dak op. Waar de een geniet van deze vaart en niet kan wachten tot de koffer gepakt kan worden, wordt de ander wat onrustig omdat hij of zij nog niet helder heeft op welke datum en dag de verhuizing daar is. Die onzekerheid is natuurlijk erg onplezierig voor ze en dwingt begeleiders en ouders goed na te denken wat wanneer wordt verteld aan cliënten.

Ik ga eerst maar even op vakantie en laat mij bij terugkomst verrassen of mijn bureau al verplaatst is of dat we nog even blijven waar we zijn. Immers, ook wij krijgen een keer een andere plek…

Augustus 2016

Geboren en getogen...

In augustus 1951 vloog de ooievaar over het terrein van Vincentius en dropte daar zijn pakketje. Dat was even schrikken voor de zusters die toen nog de scepter zwaaiden op Vincentius. De dreumes wist gelukkig een zachte landing te maken in de kribbe bij de dienstwoning naast het terrein waar van den Bersselaar senior en zijn vrouw woonden. Senior, ooit tuinman bij de congregatie. Junior, men noemde hem Jan, trad jaren later in de voetsporen van pa en werd ook tuinman bij Vincentius. Ruim 40 jaar later zet hij een punt achter zijn carrière.  65 lentes jong en nooit ver weg geweest van het terrein. Even een kort uitstapje na zijn huwelijk toen hij in het dorp Udenhout ging wonen, maar het overgrote deel van zijn leven stond zijn bed op- of langs het terrein van locatie Vincentius waar hij nog steeds woont.

Jan, een nationale bekende in de regio Udenhout. Hoe vaak zou hij op zijn fiets gestapt zijn om vanuit zijn dienstwoning richting terrein te trappen, hoe vaak is hij na kantooruren even wat ‘recht gaan zetten’ als er iets loos was of om 12.00 uur thuis gaan lunchen. Ik heb de afgelopen periode diverse malen geschreven over historische gebouwen of andere belevingen m.b.t. de veranderingen op het terrein na de nieuwbouw. Binnenkort sluiten we echter een ander stukje historie af: het tijdperk van twee generaties van den Bersselaar. Ook dat is vanaf eind deze maand een historisch gegeven en zal er een ‘nieuwe Jan’ aantreden als teamleider facilitair. En laat er geen misverstand over bestaan dat het binnenkort te plaatsen ooievaarsnest bij de kinderboerderij, geen uitnodiging is voor een nieuwe boreling. Die ooievaar komt hier niet meer aan te pas. De nieuwe Jan is gelukkig jaren terug al gedropt elders in het land…

Mei 2016

Ieder op zijn eigen manier

Vanmiddag kwam ik enkele vaders en moeders en hun kindjes tegen in de achtertuin van locatie Vincentius. Ik liep ze tegemoet. De kinderen renden vrolijk lachend en huppelend richting de speeltuin.  Dat kan nu weer. De speeltoestellen hebben na maandenlange opslag  een fraaie plek terug gekregen achter de kapel.  Het is nog niet klaar. Alle speeltoestellen staan nog niet op hun plek omdat het terrein nog niet helemaal gereed is. Daarnaast heeft het intensief gebruik, de tijdelijke opslag  en het herplaatsen ook zijn tol geëist. Delen van toestellen zijn hierdoor echt aan vervanging toe.


Een wipkip, een adelaarsnest, klimtoren of zand- watertoestel… hoe anders was dat vroeger toen de jeugd de straat op ging met een draaitol en een touwtje, of met een schep om op een verlaten veldje kuilen te graven. Of ze gooiden een touw over een tak om in de boom te klimmen en halsbrekende capriolen uit te halen. 6p dezelfde veldjes waar nu moderne en gelikte speeltoestellen zijn gezet. Gekeurd, gekleurd, getest en door iedereen iets van gevonden voordat ze ’vrij gegeven’ zijn om in te spelen. Spelen is daarmee veranderd in de loop der tijd. Niet beter of slechter, maar een andere prikkeling, andere manier van dingen ontdekken en uitgedaagd worden door spel en beleving.
Hoe dan ook goed om te zien dat de cliënten met de kindjes uit het dorp weer samen op de schommel zitten, elkaar ontmoeten en het speel- en spelmoment beleven. Ieder op zijn of haar manier.

Er is een speciale sponsorpagina voor de speeltuin, klik hier voor meer informatie.

Maart 2016

Er hangt wat in de lucht….

Het is woensdag 10 februari. De kiel en steek gaan weer in de kast. Carnaval 2016 heeft zijn laatste adem gisteravond weer uitgeblazen. Ik heb er niets mee, maar als ik zie hoe cliënten (en medewerkers en verwanten) genieten van dit jaarlijkse volksfeest, geniet ik daar van en niet van alle herrie en gekheid die ermee te maken hebben.

Gelukkig gaat het leven ook tijdens carnaval gewoon door al twijfelen sommigen hier nog wel eens aan. Vooral veel van onze collega’s van boven de rivieren snappen weinig van deze dolle dagen, maar geen nood: er wordt ook nog gewerkt.  Er wordt druk gesloopt. De voormalige dagactiviteitengebouwen/ schoolgebouwen worden met de grond gelijk gemaakt. Wederom een stukje historie naar de filistijnen denk de cultuurhistorisch bewuste burger, hoog tijd vinden veel gebruikers van deze panden, oh en ah’s van cliënten hoorbaar die hier vroeger nog de school- en later de dagactiviteiten bezocht hebben. Herinneringen worden opgehaald, soms bij cliënten een traantje weggepinkt, maar ook vreugde dat binnenkort de spade weer de grond in gaat voor de volgende serie woningen.  

De sloop in volle gang. Ik blijf het jammer vinden dat er zoveel materiaal de container in verdwijnt die niet aan de sloophamer ontkomen. Hergebruik is wel een issue waar zeker aandacht voor is, maar wat het vaak aflegt tegen de kosten van demonteren, opslaan en een werkelijk tweede leven. Vanuit dat oogpunt weer begrijpelijk….maar wel jammer. 

Ondertussen hangt er links en rechts naast de slingerende sloopkogel van alles te wachten tot het een laatste tik krijgt en naar beneden dendert ter voorbereiding naar de laatste tocht richting container. Krampachtig houden de balken, leidingen en andere bouwdelen elkaar nog vast zoals ze dat decennia lang gewend zijn geweest. Alsof ze nog niet klaar zij afscheid van elkaar te nemen. Er hangt wat in de lucht…..nog even en dan zien we weer een nieuwe horizon.    

Februari 2016

Parkeren of toch maar niet……

Niets is ons heiliger dan onze stalen ros. Althans voor velen van ons. Geselecteerd op gebruik, kleur, prijs, merk en allerlei andere overwegingen die voor iedereen weer anders kunnen zijn. Ook het gebruik verschilt van mens tot mens. Zo gebruikt de een zijn auto als rijdende prullenbak die met duct tape bij elkaar wordt gehouden, zo staat de ander met polijstborstel en zorgvuldig gekozen shampoo op zaterdag zijn of haar bolide te verwennen met een warm bad.

Parkeergedrag ligt in de zelfde lijn. De een parkeert keurig in een daarvoor aangewezen vak, terwijl de ander stopt waar het uitkomt en parkeert op plekken waarvan de gemiddelde Nederlander niet kan bedenken om daar een auto neer te zetten. Tijdens de wandelingen op het terrein is de laatste groep voor velen een doorn in het oog. Parkeren in groenstroken die net weer voor de zoveelste maal zijn rechtgetrokken en ingezaaid, bij voordeuren van woningen of andere gebouwen, op de voetpaden, voor brandkranen. Niets is te gek, nergens kijken we meer van op……We vinden er van alles van, stoppen flyers met verzoeken het parkeerleven te beteren onder de ruitenwissers en gaan over tot de orde van de dag. 

Intrigerend hoe lastig het is menselijk gedrag te veranderen, mensen te bewegen rekening met de ander te houden. Cliënten in dit geval die niet kunnen bedenken waarom die auto op zijn voetpad staat, of voor zijn voordeur waar hij nu niet zonder problemen binnen kan. Los nog van de vraag wie opdraait voor eventuele schade in zo’n geval…. Laten we elkaar eens wat meer aanspreken. Wij zijn en blijven immers te gast bij cliënten en niet andersom.  

Januari 2015

Nostalgie

Een hoop geweld al vroeg in de ochtend. Gekraak, geraas van bulldozers en brekend glas en ander bouwmateriaal. Nu zijn we daar inmiddels wat aan gewend in verband met de nieuwbouw op ons achterterrein, maar dit lijkt heel dichtbij. Het is nog donker zo ‘s morgens vroeg, maar het is duidelijk zichtbaar dat de Tuinpleinwoningen aan de sloophamer ten prooi vallen. Noodwoningen hebben we deze ruim 15 jaar geleden genoemd. Voor enkele jaren te gebruiken voor mensen met hele bijzondere zorgvragen. Vlak na de fusie kregen deze woningen de naam VIC en waaide de Triple C-wind door het gebouw.  Veel geleerd, ervaren, opgebouwd en soms weer weggezakt, maar de VIC’s staan inmiddels als een huis. Zowel inhoudelijk als qua fysieke ruimte nu de nieuwbouw voor die cliënten al weer even in gebruik is genomen.

Een stukje historie verdwijnt wederom van het terrein. Gebouwen die al jaren op de nominatie stonden om vervangen te worden, waar veel aan gesleuteld is om ze bewoonbaar te houden en uiteindelijk kortgeleden de sloper een groen licht kreeg om ze eindelijk op te ruimen. Cliënten van het eerste uur zullen hier niet allemaal om rouwen, zeker niet gezien de accommodatie waar ze nu in wonen. En toch had het ook wel iets bezien vanuit de pioniersfase van waaruit we gestart zijn destijds. Hoe dan ook, de rode gebouwtjes liggen inmiddels troosteloos in delen in de container. De grijpers van de kranen knijpen snel en zonder twijfel alles meedogenloos in stukken om het vervolgens gesorteerd in diverse bakken te storten. Afgevoerd, afgedankt, zonder veel woorden verdwenen. Een stukje historie verdwijnt daarmee opnieuw en geeft het terrein een ander aanzien. Hoe je het ook bekijkt, welke ervaring je ook gehad hebt de afgelopen jaren, hier is ‘Vincentius geschiedenis’ geschreven. 

December 2015

Flexplekken

De mussen vallen bijna van het dak. De ventilator draait overuren. De kantorengang is angstig leeg. Flexplekken genoeg vrij zou ik zeggen. Raar woord eigenlijk: flexplekken. Hoe dan ook, de komende week gaan wij in verband met de voorbereiding van de volgende fase voor de nieuwbouw, als eersten verhuizen naar een flexibele werkplek.  Weg vaste plek, weg altaartjes met persoonlijke spullen, lang leve de meebewegende en flexibele medewerker. De moderne tijd neemt ook in het hoofdgebouw  zijn plek in. Niets mis mee! De komende week worden de verhuisdozen binnen geschoven. Marcel draait als verhuiscoördinator spoedig weer overuren. Veel is er niet meer in te pakken. We zijn al geruime tijd bezig onze kasten en ordners leeg te maken en wat nog bewaard moet blijven, te digitaliseren. Geen stapel ordners meer in de kast, maar mapjes aanmaken op de H-schijf.  Als je dan gaat ruimen zoals wij nu doen, zie je pas wat je allemaal schrijft, ontvangt en opslaat. Kilo’s papier gaan er nu de versnipperbak in. Zonde van al die bomen die hiervoor het loodje hebben gelegd.

Erg spannend zal het niet worden. We zijn immers al langer gewend overal te kunnen inloggen en te kunnen werken. Het kantoor is immers niet mijn kantoor, maar slechts beschikbaar gesteld door ASVZ. Je kunt het dus ook positief benaderen: vanaf maandag krijgen we ineens heel veel kantoren te leen. En dat altaartje met foto’s en andere frutsels, ach… daar was ik toch al niet zo van.

Juli 2015


Het is bijna Pasen...........

De zon kiepert zijn stralen door de openbrekende wolken via het raam naar binnen. De koolmezen dartelen door de takken, blij met de lente die in aantocht is. De bedrijvigheid achter op het terrein is zichtbaar vanaf ons kantoor. Reden om weer eens even te gaan kijken.  Bij de kinderboerderij staan de eerste kinderen met hun oma bij de nog maar kort geleden verhuisde konijnenhokken te kijken. De kippen dartelen blij verrast door de ren terwijl ze hun dagelijkse portie voer ontvangen van een cliënt.  De dames tokken alsof het een lieve lust is. Het lijkt alsof ze niet raken uitgepraat over hun nieuwe verblijf en iedereen willen laten meegenieten die het horen wil. Als we nu eens ‘kips’ zouden verstaan….. De konijnen die de volle aandacht krijgen van de kindertjes uit de wijk, zijn iets minder opgetogen. Zij zijn enkel met hok en al  verplaatst naar een nieuwe plek en hebben daarmee een ander uitzicht gekregen, maar zitten nog in dezelfde ‘huiskamer’.  Gescheiden van elkaar, want een batterij jonge konijntjes in de lente is leuk voor cliënten en buurtkinderen, maar daar zitten de verzorgers van de dierenweide niet op te wachten.
Terwijl de hamers van de stratenmakers ritmisch kloppen op de stenen die de terrassen moeten gaan worden,  zijn de shovels druk bezig zand te verplaatsen en gaten te maken voor plantgoed. Nu de zon zich wat meer laat zien, is de tijd rijp om tuinen verder klaar te maken zodat cliënten na een actieve werkdag lekker buiten kunnen zitten en net zo vrolijk kunnen worden van hun nieuwe woonomgeving als de tokkende kippen in hun nieuwe ren. Het wordt spoedig Pasen, doe je best kippetjes, ik heb wel zin in een paaseitje.      

Maart 2015


Koning Winter neemt de benen…
Als ik vanuit mijn werkplek naar buiten kijk, is het groen. Een groen gazon, groen bemoste bomen, hier en daar zelfs al licht ontluikende knoppen aan sommige struiken. De enkele dagen vorst die ons even geplaagd hebben,  lijken met de noorderzon vertrokken te zijn.  Het heeft geen dagen geduurd voordat de tractoren hier weer het straatbeeld bepaalden nu boeren en kwekers het land weer op kunnen. Nog even en hun plaats wordt weer overgenomen door de carnavalswagens en drommen met carnavalsvierders die door het zuiden trekken. Mooi als mensen hier echt van kunnen genieten, maar laat mij maar gewoon werken…
Zo heeft koning Winter nog maar net de benen genomen en wij komen weer meteen uit onze warme holen en schuilplaatsen vandaan. Naar buiten, de straat op en activiteiten alom ondernemend.
Op het achterterrein  zien we dat de herinrichting ook weer aandacht van de aannemer krijgt. De speeltuin wordt verplaatst, bomen geplant en straatwerk aangepast. Ik ben razend benieuwd hoe het er in de lente gaat uitzien als de rust in de natuur plaats maakt voor nieuw groen en vers leven. Ik ruik het al en zie het bijna voor mijn ogen gebeuren. De boomklever weer klauterend in de berkenboom, de konijnen huppelend over het gazon. Heerlijk om straks de cliënten weer te zien voetballen op hun nieuwe grasveld, tussen de nieuw met zorg geplante bomen.  
Doe je ogen eens dicht, droom even mee en hoor de graafmachines bulderen ……

Februari 2015

Verhuizing 2e fase
Het klinkt zo simpel: verhuizing 2e fase. Het is meer dan dat. Verhuizen is voor velen van ons al geen alledaagse hobby, laat staan voor cliënten die de wereld om ons heen vaak veel minder goed begrijpen dan wij.  Zij storen zich ogenschijnlijk vaak niet aan een gedateerd gebouw, sleet in de vloerbedekking of een beschadigde kast. Pluis in je huis, kwaliteit van wonen zijn daarmee niet minder belangrijke termen die we graag op het netvlies houden. Simpel omdat jij en ik dat ook belangrijk vinden in ons eigen dagelijks leven.

Terug naar de verhuizing de afgelopen en komende weken van weer 125 cliënten naar de nieuwbouw. Veel cliënten zijn blij, heel blij met de nieuwe woning. Ze hebben hier weken, maanden naar toe geleefd, zijn in hun proces om te verkassen meegegroeid zoals de bouw het afgelopen jaar groeide en vorderde. Voor een enkeling blijft verhuizen, of liever gezegd, verandering, heel erg lastig. Zelfs als wij allen volhouden hoe mooi de nieuwe woning is en hoe zeer ze er op vooruit gaan. Voor die ene cliënt blijft het doorbreken van zijn dagelijks ritme, zijn oude vertrouwde ruimte een onoverkomelijke hindernis die niet zonder angst of verdriet verloopt.

Belangrijk ben jij om, naast de vreugde en het halleluja van de overgrote meerderheid, ook heel veel aandacht en nabijheid te hebben voor de ander die wat minder goed begrijpt waarom al die ‘overhuisheisa’ nu nodig is en liever op zijn oude vertrouwde stekje blijft. Fijn om ’s morgens op te staan met het idee: hier wil ik wonen, hier voel ik me blij. Het wordt steeds mooier op het terrein. Vol goede moed de volgende fase in.

November 2014   

Nummer 13
Ik ben niet bijgelovig en loop gerust onder een ladder door, groet een zwarte kat die mijn pad kruist of werk op vrijdag de 13e. Kortgeleden bleek ‘nummer 13’ toch een slechte dag te hebben.  Op het achterterrein van locatie Vincentius staan al sinds mensenheugenis statige monumentale kastanjebomen.  Een bomensoort die op veel plekken in het land al geveld is door de kastanjeziekte.  Ook hier bleek deze bacterie te hebben toegeslagen waardoor de 34 joekels van bomen het niet gingen redden. De kettingzaag was hun lot om vervolgens bij de houtzagerij te belanden en er in het meest gunstige geval, meubeltjes van te maken.

De bomenrooiers waren maandag de 8e al vroeg begonnen. In recordtempo lagen de reuzen vlak op de bodem, treurend over hun lot.  Hun jaarringen tonend aan een ieder die het wilde zien. De met witte verf gemarkeerde boom met  nummer 13 stond als één van de weinige bomen nog dapper overeind. Bast vooruit en bladeren heftig waaiend op de wind. Alsof hij wist wat ook zijn lot zou worden. Ik was mijn fototoestel vergeten om hem nog eenmaal te eren met een fotoshoot.  Te laat zo bleek. Toen ik even later terugkwam, lag ook hij bij zijn makkers die ruim 80 jaar de laan hadden gesierd achter de kapel.  Een vreemd gezicht zo’n hoopje bomen waar je jaren langs bent gekuierd. Een rare gewaarwording hoe snel de kale vlakte went alsof er nooit bomen hebben gestaan. Iedereen zal blij zijn als de herinrichting klaar is en de achtertuin weer groen wordt met nieuwe bomen die de komende decennia hun schoonheid laten zien. Maar voorlopig staat nummer 13 nog op het netvlies.

September 2014

Met een lach en een traan
Maandag 7 juli. Ik loop ik al vroeg over het terrein van locatie Vincentius. De eerste verhuizingen naar de nieuwbouw staan op til. Niet alleen voor cliënten een spannende dag, ook ouders en medewerkers verlaten hun oude vertrouwde stek: de woning waar ze inmiddels alle hoeken en gaten weten te vinden, de kraakjes en piepjes kennen als een storm langs het gebouw raast en haast blindelings hun weg vinden op weg van de ene kamer naar de andere.

Ik tref Peggy die haar tranen niet kan bedwingen als ze zegt niet naar de nieuwe woning te verhuizen.  ‘Ik blijf wonen op mijn ouwe groep.’ De teleurstelling spat eraf. Als ik zeg dat ook haar ‘ouwe woning’ helemaal wordt verbouwd en net zo mooi gaat worden als de nieuwe, beginnen haar ogen weer te schitteren en komt er een voorzichtig lachje op haar gezicht. ‘Echt waar?’ vraagt ze met natte ogen. ‘Echt waar, Peggy,’ Een spontane omhelzing valt me ten deel. Een mooier begin van de week kan ik me niet voorstellen. 

Juli 2014

En toen was er licht …
Wij mensen hebben, in tegenstelling tot veel dieren, geen nachtkijkers waarmee we in donker net zo gemakkelijk zien als overdag. Het omzetten van de lichtschakelaar is voor ons net zo logisch als eten en drinken. Met dank aan meneer Edison die zo’n honderd vijftig jaar geleden op een donkere zomeravond  het licht zag en de gloeilamp heeft uitvonden. Zijn uitvinding heeft inmiddels een gigantische evolutie doorgemaakt. Geen kwetsbare energie verslindende gloeispiraal meer, maar ledlampen die een fractie van de energie gebruiken van de oude vertrouwde Edison lamp.

Lopend tussen de nieuwbouw op het achterterrein van locatie Vincentius waar inmiddels de voetpaden geasfalteerd zijn, contouren van de gazons en terrassen zichtbaar ter hoogte van het maaiveld liggen te wachten om afgewerkt te worden, zie ik dat er nieuwe lantaarnpalen geplaatst zijn. Ze zorgen ervoor dat cliënten vertrouwd en met een veilig gevoel door hun achtertuin kunnen lopen voor een kopje koffie bij de buren, een praatje met een dorpsgenoot die met zijn kleinkind de speeltuin bezoekt of gewoon voor een wandelingetje.

Nog even en de verhuisdozen worden echt gepakt. De lantaarn met energiezuinige ledlampen zullen door cliënten zeker gewaardeerd gaan worden, al zijn ze zich vast niet bewust van het bijzondere van deze lichtbronnen. ‘Logisch toch dat je ’s avonds gewoon de lamp aandoet om te zien waar je loopt, anders durf ik toch niet meer naar buiten’.  

Een lantaarnpaal, zo’n klein element in de gehele bouw en toch zo groot.

Mei 2014

Droge voeten
Een nieuwe ervaring viel ons ten deel toen wij deze week een rondje liepen over het terrein. Het laatste stukje van de toegangsweg op het achterterrein werd in de klinkers gelegd. Maanden van graven, ongemak, bemodderde schoenen, telefoontjes en mails over wederom kapot gereden trottoirs, gladde rubbermatten en kapot getrokken kabels lijkt daarmee te verdampen in de ferme zonnestralen die over de nieuwe klinkers gleden. Zullen we het niet gaan missen, het geweld van de dagelijkse trilmachines/ bulldozers en kloppende hamers op de nieuwe klinkerpaden? Ik denk het niet. Veel cliënten/ medewerkers en ouders danken ‘god op de knieën’, dat eindelijk dat stukje van de bouwactiviteiten klaar is. Vandaag sprak ik nog enkele stratenmakers. Zij zullen onze cliënten wel gaan missen. Het praatje, de opmerkingen, de dagelijkse turende blikken door de bouwhekken heen, de cake bij de koffie... Goed gedaan, mannen! Jullie hebben je als gasten gedragen en met respect voor diegenen die er wonen. Chapeau.

Februari 2014

Oud ontmoet Nieuw
Oud ontmoet nieuw. Het lijkt eigenlijk zo gewoon in deze tijd van het jaar. Oudjaar de deur uit, het nieuwe jaar staat te trappelen. Een passende titel daarom….. ...
Nog passender werd deze toen ik vandaag een rondje liep over het bouwterrein en zag hoe de nieuwe gebouwen steeds meer de horizon gaan bepalen van onze skyline.
Het is maar goed dat stenen niet kunnen spreken, bedacht ik me tijdens deze wandeling. Mijn oog viel namelijk op een fotomoment waarin een deel van de oude woningen steeds meer afsteekt tegen de oprukkende nieuwbouw. Hoe eenzaam en ondergewaardeerd zouden de oude gebouwen zich voelen nu de nieuwbouw in rap tempo vordert. De winter laat ons duidelijk in de steek waardoor de bouwers doorsjouwen en doorbouwen. Hierbij geen rekening houdend met het feit dat hun tempo tevens bepaalt hoe snel de slopershamer over de oude gebouwen heen dendert en daarmee, na zoveel jaren van trouwe dienst, het lot dichterbij komt van slechts een hoopje puin dat achterblijft. Maar och, zoals dit vaak gaat bij nieuwbouw, gaat die koestering van nostalgie en emotie snel over in vreugde en blijdschap als de verhuiswagen stopt voor de nieuwe woning en de eerste koffer over de drempel wordt gezet. En dat moment komt steeds dichter bij. Laat de winter nog maar even achterwege blijven……      

Januari 2014

Dakloos
Verdwaasd zit hij met glazige ogen voor zich uit te staren. Zijn vriendinnetje zit gehurkt naast hem voor een hoopje zand waar voorheen de voordeur naar hun woning was. Het konijnenvelletje dat over hun ruggen hangt, moet ze warm houden in deze gure dagen voor Kerst. Hoe cynisch kan het leven zijn. Vlak voor de feestdagen uit je huis gezet met niet meer dan de bontjas die je aanhebt. Geen waarschuwing vooraf, geen vooraankondiging. Alleen bulderend geraas van machines die in één simpele handeling hun zo zorgvuldig gebouwde woning met de grond gelijk streken. Nog een geluk dat de kinderen het huis uit zijn. Van de zomer vertrokken en een eigen optrekje gezocht.

Het bouwen van de prachtige voorzieningen voor de cliënten van locatie Vincentius heeft hiermee naast mooie vooruitzichten ook een brute huisuitzetting voor deze konijnenfamilie tot gevolg. De toren van Vincentius op een steenworp afstand bepaalt nog altijd de oh zo herkenbare horizon. Ik hoop dat knabbel en babbel, evenals de vleermuizen en andere levende have die de afgelopen maanden de bouwgekte zijn ontvlucht, ruim voor de Kerst niet in, maar weer onder de pannen zijn.

Onder de pannen zijn in elk geval de eerste woningen. Fascinerend was het te zien hoe de dakplaten als een bouwpakket met een telescoopkraan over de dakspanten werden gevouwen. Geen gedoe met losse platen, dakfolie of panlatten door een werkman kruipend en balancerend met vijfduimers op de gordingen vastgezet. Als een knipmes schuiven de prefab dakdelen in elkaar. Hier en daar geholpen met een klein corrigerend tikje door een timmerman. Die zit veilig op de verdiepingsvloer aanwijzingen te geven aan de kraanmachinist. In een mum van tijd ziet hij de blauwe hemel veranderen in een strak sluitend dak.

Vanuit ons kantoor op de eerste verdieping van het hoofdgebouw kunnen we, nu de bomen hun bladeren weer hebben laten vallen, dagelijks de vorderingen zien. De rode dakpannen die tot voor kort alleen nog maar zichtbaar waren op een simpele sfeerimpressie, gluren nu vrolijk glimmend dagelijks ons kantoor binnen. Dakpannen, voyeurisme, maar och… er zijn ergere dingen. Geen dak boven je hoofd bijvoorbeeld.

December 2013

Voortgang bouwactiviteiten
Het zomerreces is voor de meesten weer voorbij. De accu is weer vol, het werk is weer in volle omvang een belangrijk deel van onze dagelijkse activiteiten. Ik was bij terugkomst verbaasd te zien in welk tempo de voortgang van de bouw op het terrein van Vincentius in de vakantie is doorgegaan. Vlak voor het zomerreces zijn de eerste palen de grond in gegaan en nog maar enkele weken later staan de binnenmuren van de eerste woningen al nagenoeg overeind. Vrachtwagens rijden af en aan, bouwvakkers sjouwen zich in het rond terwijl de armen van de bouwkranen als speelkraantjes volgepakt met pallets stenen en andere materialen over hun heen zwiepen.

Hoe ‘simpel’ bouwen vandaag de dag is, zie je als je de bouw van nabij volgt. Vrachtwagens met genummerde blokken rijden in kolonne het terrein op. Bouwvakkers staan bezweet en met ontbloot bovenlijf in de zon naast de betonslurf die in korte tijd tientallen kuub beton uitspuwt. Een aggregaat staat tussen de contouren van de eerste woningen te ronken om alle bouwvakkers te voorzien van de broodnodige energie voor hun machines. Als je het zo vanaf een afstand bekijkt, is bouwen vandaag de dag zoals het spelen met lego. Nummers naast en op elkaar waarin de uitsparingen voor ramen en deuren of eindstukken al gemaakt zijn, waarbij de oude vertrouwde metselaar plaats heeft gemaakt voor een arbo verantwoorde bouwkraan die de blokken één voor één op de juiste plaats tilt. Een cliënt met zijn neus tegen het bouwhek gedrukt, ziet hoe ‘zijn woning’ de horizon voorgoed verandert. Hij staat met verwondering te kijken hoe de bouwkraan kan bewegen zonder dat er iemand in de cabine zit. Als ik hem wijs op de meneer die naast de kraan met een joystick in zijn hand de kraan op afstand beweegt, maakt hij een speelse vertaling naar zijn playstation. De door cement verschraalde handen van de metselaar zijn ingeruild voor een afstandsbediening op de buik van een met helm en oranje hesje getooide metselaar nieuwe stijl.

Bij het zien van deze voortgang is het voelbaar waarom er achter de schermen zo hard aan de touwtjes is getrokken de afgelopen jaren. De nieuwbouw vordert, cliënten roepen vrolijk dat hun huis nu wel snel klaar zal zijn. Ik kan niet anders dan dit met veel genoegen beamen.

Oktober 2013

1e paal nieuwbouw ASVZ locatie Vincentius Udenhout
Maandag 8 juli gaven Peter Mertens, raad van bestuur ASVZ, samen met Monique Mulder en Claudia van der Bruggen van de SCR Cliënten, met een swing aan de bedieningsknuppel, het startsein voor het boren van een eerste paal voor de nieuwbouw op locatie Vincentius Udenhout van ASVZ. In deze eerste fase zullen negen van de totaal veertien woningbouwblokken gerealiseerd worden.
Voor een kleine 300 bewoners gaat er de komende jaren nieuwe huisvesting gebouwd worden. Tien twee-onder-een-kap woningen en vier kwadrantwoningen vormen over enkele jaren het nieuwe beeld van het terrein. De oudbouw verdwijnt dan langzaamaan. Cliënten verheugen zich nu al op het inrichten van de nieuwe kamers. Binnen een jaar na vandaag zal het wachten worden beloond en zal de eerste grote verhuisbeweging een feit zijn.

Juli 2013