Als je kind al bijna zijn hele leven bij ASVZ woont

Terug naar nieuwsoverzicht

Gerben is één van de zes kinderen van Wim en Dit Solleveld. Hij groeide tot zijn zevende levensjaar op tussen vier oudere zussen en een jongere broer. Nu is Gerben 48 en woont hij al ruim veertig jaar met veel plezier op de Merwebolder in Sliedrecht.

‘We waren apetrots’, blikt Wim (81) terug. ‘Wat een lief ventje was het. Maar toen hij ouder werd, veranderde alles. Hoewel specialisten eerst verzekerden dat er niets aan de hand was, bleek ons voorgevoel juist. De diagnose: autisme met een beperking. Gerben zoekt nauwelijks contact en praat niet.' Wim en Dit voedden Gerben goed en liefdevol op, maar toch werd de situatie onhoudbaar. ‘Gerben at zand, gooide met spullen en liep vaak weg. Toen hij zeven jaar was, waren we eruit: Gerben ging naar de Merwebolder. Het was een vreselijk zware beslissing, maar wel het beste voor ons allemaal.’

Liefdevolle zorg

Wim heeft niets dan lof voor de liefdevolle zorg die zijn zoon ontvangt bij ASVZ. ‘Zoals zijn begeleiders voor hem zorgen, dat is echt onbetaalbaar. Al was de zorg in het begin natuurlijk anders dan tegenwoordig. Ze speelden wat, wandelden een rondje. Vandaag de dag komt Gerben veel meer tot zijn recht. Wie had bijvoorbeeld gedacht dat hij zou gaan werken? Hij loopt steevast voorop in het team dat oud papier inzamelt. Ook is hij een stuk rustiger. Je merkt aan alles dat hij geniet.’

'Gerben heeft veel in zijn mars'

Erwin Timmermans, begeleider: ‘Ik ken Gerben nu negen jaar. Het is een fijne jongen, die steeds beter zijn plek vindt. Een voorbeeld: vroeger was hij heel onrustig bij het tafeldekken. We hebben toch volgehouden. Het heeft heel wat borden en kopjes gekost, maar inmiddels dekt hij probleemloos zelfstandig de tafel. Wat er echt in hem omgaat, is soms moeilijk te doorgronden, maar Gerben heeft veel meer in zijn mars dan we aanvankelijk dachten.’

Bijzondere band

Drieënhalf jaar geleden overleed Wims echtgenote, Dit. Het gemis is immens, maar Wim denkt niet alleen met verdriet terug aan de uitvaart. ‘Die dag gedroeg Gerben zich voorbeeldig. Hij was stil, bleef zitten, nam nog even plaats bij de kist, kortom: hij erkende het rouwproces. Zijn moeder betekende heel veel voor hem. Aan de ene kant
maakt me dat extra verdrietig, maar tegelijk was het zó waardevol.’

Enorm vertrouwen

Volgens Wim is er voor Gerben geen betere leefomgeving dan de Merwebolder. ‘Ze zijn altijd met hem bezig, halen eruit wat erin zit. Of ik me weleens zorgen maak? Nee hoor, helemaal niet. Mijn vertrouwen in ASVZ is enorm. Gerben komt eens per maand naar huis, en dat doet hij graag, maar hij staat óók altijd als eerste met zijn jas aan als hij weer terug mag. Dat zegt voor mij genoeg.’

Lees ook het verhaal van Jeroen, zijn broer Henry woont 50 jaar bij ASVZ.